Potgrond en kunstmest

Geraniums. Prijzige krengen. Maar ja, ik kan er niet omheen. Ik zal immers moeten zorgen dat ik er op tijd bij ben, want ook ik ben bijna aan de beurt. Tenminste, als het aan de plannen van het kabinet ligt. Pensioen op je vijftigste? Is ons land dusdanig lui geworden dat er tien jaar van de pensioenleeftijd moet worden afgeschraapt zodat men na hun vijftigste lekker met de snikkel in de champagne kan gaan marineren?

Ik kan me herinneren dat aan het begin van de eeuw mensen moesten werken tot hun 65^e. Een mooie leeftijd om een punt achter je loopbaan te zetten lijkt mij. Je had dan immers een jaar of veertig gewerkt. Net op een moment dat je lichaam de rust nodig heeft krijgt het dat ook, terwijl je op je vijftigste nog in de bloei van je leven bent.

Toen ik ‘jong’ was liepen forenzen van in de vijftig nog marathons. Tegenwoordig is de enige beweging die de heren en dames krijgen het wegtillen van hun hangpens tijdens het toiletteren. Nee, vroeger hadden kantoorpanden nog fitnessruimtes. Nu zijn de tempelversterkers vervangen door hi-tech koelvitrines die de werkende inwendige mens vullen met allerhande reuzel.

Misschien is het voor Nederland helemaal niet verkeerd dat alle dikke padden snel uit het bedrijfsleven verdwijnen. Des te eerder is er ruimte voor mensen die vernieuwing kunnen brengen. Maar ik zal het waarschijnlijk niet mee gaan maken. Ik zal over vijf jaar netjes één keer in de maand mijn kubusjes kunstmest in de plantenbakken voor de ramen deponeren, en weer rustig plaatsnemen achter het venster om mijn dagen te slijten.

Martijn van der Wardt